چند روز پیش رو تختم دراز کشیده بودم و داشتم فکر می کردم که یه دفعه به خودم اومدم و دیدم دارم مثل دیوونه ها با

خودم می خندم!!!! ....باورتون می شه؟!....یاد یکی از خاطرات پارسالمون افتاده بودم!!....آره ، همین پارسال که دوم

دبیرستان بودیم.....گفتم تو وبلاگم بنویسم شمام یه ذره بخندین!!!

راستش ، من تنها موقعی که تو مدرسه م وتو جمع دوستامم شیطونی می کنم و می گم و می خندم.وگرنه ﴿همون طور که از

 اسم وبلاگمم پیداست ﴾ خیلی دختر شاد و خوشحالی نیستم....بذارید همه چیز و از اول براتون تعریف کنم!

اون روز زنگ دوم، یه پسر جوونی از آتش نشانى اومده بود که واسمون زر زر کنه!! و از اون جایی که مدرسه ی ما و

کلاساش خیلی بزرگن ، همه ی بچه های سال دومی رو جمع کردن تو یه کلاس درن دشت.....

بچه ها کم کم اومدن و نیمکت ها رو پر کردن....من و دو تا از دوستامم نشستیم نیمکت آخر. و چون خیلی کلاس بزرگی

بود، ما با دیوار خیلی فاصله داشتیم و تکیه گاه نداشتیم .....

خلاصه....اون آقای با شخصیت اومد و حدودﺃ 45  دقیقه بود که داشت واسه ما زر زر می کرد ، و بچه ها کم کم داشت

خوابشون می گرفت.....از طرفی ام دبیر آمادگی دفاعی مون با اون قیافه ی عبوس و چادری که فقط یه چشش پیدا بود، مثل

سرباز های نظام وظیفه، جوری جلوی کلاس وایساده بود که کسی جرﺌت نمی کرد سرشو رو میز بذاره....

من که شدیدﺃ حوصله م سر رفته بود، تصمیم گرفتم یه حرکت جالب بکنم که فضا عوض شه!!! ولی نمی دونستم که قراره به

 چه شدتی عوض شه!!!!......

از اون جایی که خیلی وقت بود مثل چوب درخت نشسته بودیم، بدنمون حسابی خشک شده بود..... همون طور که روی

نیمکت نشسته بودم، خیلی آروم به عقب برگشتم و دستم و زدم به زمین و دوباره بلند شدم!!!.... بغل دستیم از این حرکت

خیلی خوشش اومد و اونم چند بار این حرکت و رفت! بعد بهش گفتم بیا دوتایی این کار و انجام بدیم!....

بله.....................چشمتون روز بد نبینه! وقتی سه ، دو ، یک و گفتم ،اومدیم که بریم ولی  اون بدبخت

سومی از همه جا بی خبرم با نیمکت با ما بر گشت!!!☻☺☻

تنها چیزی که می تونم بگم اینه که از ناحیه ی پشت سر و گردن و کمر و باسن صاف شدیم!!! و تا دو روز از درد به

خودمون می پیچیدیم.....

و حالا بشنوید از صحنه ای که بچه ها باهاش مواجه شدن!.........

از زاویه ی جلوی کلاس وقتی بچه ها صدای برخورد ما با زمینو شنیدن ، همه تو هر فازی که بودن ، برگشتن و دیدن شیش

 تا لنگ که شلواراشون تا زانو بالا رفته ، رو هواس!!!!....اون موقع بود که کلاس از خنده منفجر شد ....پسر آتش نشان هم

خیلی سعی می کرد که در مقابل همچین صحنه ای نخنده ولی هر کاری می کرد یه طرف نیشش باز شده بود!!!...اون بیچارم

که فرد دوره دیده ای بود ، خیلی دلش می خواست که بیاد و کمکمون کنه و از زیر نیمکت درمون بیاره ولی حیف که معلم

 عقده ای مون نذاشت!!!

خلاصه به هر بدبختی بود چار دست و پا خودمونو از زیر نیمکت کشیدیم بیرون و با کمک بچه ها خودمونو تکوندیم

.

وققتی بلند شدم دیدم دبیر آمادگی مون اومده بالا سرمون و داره زیر چادرش هرهر می خنده!! ﴿ زنیکه!....اگه دختر

 خودشم بود همین جوری می خندید؟!؟﴾ بعد از اون انفجار خنده، کلاس به طور کامل منحل شد و دیگه هیچ کس به حرفای

پسر آتش نشان بدبخت گوش نمی داد و همه در حال خندیدن و ترک کردن کلاس بودن!!!

نتیجه ی اخلاقی :

هیچ وقت سعی نکنین این جوری جو کلاس و عوض کنین...﴿چون به کمر دردش نمی ارزه!﴾

اگر هم خواستین یه حرکت برگردون برین حتما زیر شلوارتون یه جوراب بلند بپوشین .....